ادمک...

 

 

نگاهی بس عظیم و استوار از درد بی دردی .....!

 

صدایی پر ز اه و غصه و تردید  ........!

 

دلی سرشار از رویا و اینده پر از تردید .....!

 

سری عصیان گر و وحشی..... !

 

تنی تبدار و خون الود ........!

 

.و چشمانی پر  از اندوه .......!

 

و دنیایی پر از پرواز ......!

 

و من یک ادمک ........!

 

و من این ادمک پر رمز و راز در بین این گلهای پر خار زمانه باز میخندم .....!

 

من چه دیوانه .....  چه افسانه ......   چه ابله وار میخندم ......!!!

 

صدایم گوش دنیا را دوباره کرده کر افسوس....... !

 

صدایم اوج تاریکی........ !

 

دلم در انتظار روز پاییزی ......!

 

ندای یار من در بین این افسانه ها باز هم گمشده  افسوس.......!

 

دلم پر خون و پر تردید..........!

 

و من غرقم در این رویا........ !

 

اسمانم سخت الوده ......!

 

 خدایم سخت سنگی.......!

 

و خودم.......!

 

یک ادمک در مرغزار شوم دنیا در سکون وحشیان روزگار...... !

 

ادمک در دشت خوابیده .......!

 

دلش پر خون و پر درد و پر از اه است ........!

 

صدایش در گلو مرده....... !

 

دلش را اسمان برده .........!

 

خودش یک ادمک ارام و بی احساس .......!

 

ولی نوری شده پیدا .........!

 

خدایش گشته غرق نور......... !

 

و   ادمک در حال استغفار ........!

 

 و او در حال یک توبه ...... !

 

خدایا کاش این رویا نیابد یک شبی پایان ....!

 

خدایا کاش یک شب هم بباری نور خود بر ما...!

 

 

 

|+|

چقدر زود يك سال گذشت.

 

 

رحیل

 

 

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

 

دیدیم کزین جمع  پراکنده  کسی رفت

 

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ

 

زین گونه بسی آمد وزین گونه بسی رفت

 

آن طفل که چون پیر ازین قافله درماند

 

وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

 

از پیش و پس قافله عمر میندیش

 

گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت

 

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم

 

دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت

 

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا

 

چون ناله مرغی که زیاد قفسی رفت

 

رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد

 

بیدادگری آمد و فریاد رسی رفت

 

این عمر سبک سایه ما بسته به آهی ست

 

دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت.

 

 

 

شادی هزاران تولد به ماتم یک مرگ نمی ارزد .

 

 

 

 

|+|

انتظاری دروغين

 

 

کجایی تو ...

 

 

 

کجاست منتظران تو ؟

 

 

 

                              چه انتظار عجیبی !

 

 

 

                                                          تو بین منتظران هم

 

 

 

عزیز من چه غریبی !

 

 

 

                           عجیب تر که چه آسان، نبودنت شده  عادت ،

 

 

 

چه کوششی !

 

 

 

                چه وفایی ؟

 

 

 

                         فقط نشستم و گفتم :

 

 

 

 

                                            خدا کند که بیایی

 

 

 

                                                 خدا کند که بیایی

 

 

 

                                                                       خدا کند که بیایی .

 

 

 

 

|+|

خدایااااااااااااااااااااااااااااا

 

 

    جهانم زیباست !

 

 

            جامه ام دیباست!

 

 

                  دیده ام بیناست!

 

 

                         زبانم گویاست!

 

 

                               قفسم هم طلاست!

 

 

     بر این ارزد که دلم تنهاست؟؟

 

 

 

 

         *واسه همه بازی در آوردم اون قدر که خودم فکر می کنم همه چی خوبه و هیچ مشکلی ندارم *

 

 

 

 

|+|

رنج

 

 

من نمی دانم

 

 

                _ و همین درد مرا سخت می آزارد _

 

 

که چرا انسان، این دانا

 

 

                            این پیغمبر

 

 

در تکاپوهایش :

 

 

              _ چیزی از معجزه آن سو تر _

 

 

ره نبردست به اعجاز محبت ،

 

 

                          چه دلیلی دارد ؟

 

 

 

 

 

چه دلیلی دارد

 

 

که هنوز

 

 

مهربانی را نشناخته است ؟

 

 

و نمی داند در یک لبخند ،

 

 

چه شگفتی هایی پنهان است !

 

 

من بر آنم که درین دنیا

 

 

خوب بودن _ به خدا _ سهل ترین کارهاست

 

 

و نمی دانم

 

 

                      که چرا انسان ،

 

 

                                  تا این حد ،

 

 

                                           با خوبی

 

 

                                                   بیگانه ست.

 

 

و همین درد مرا سخت می آزارد !

 

 

 

 

 

|+|

عجب یه سیصد و شصت و پنج روز دیگه شروع شد ... !

 

 

     دل گمراه من چه خواهد کرد به بهاری که میرسد از راه .

 

 

 

       چشم در راهِ کسی هستم

 

 

                                   کوله بارش بر دوش ،

 

 

    آفتابش در دست ،

 

 

                    خنده بر لب ، گل به دامن ، پیروز

 

 

    کوله بارش سرشارازعشق ، امید

 

 

  

                                       آفتابش نوروز .

 

    با سلامش ، شادی

 

 

 

 

           در کلامش ، لبخند

 

 

                          از نفس هایش گُل می بارد

 

 

 

    با قدم هایش گُل می کارد ؛

 

 

 

 

                         مهربان ، زیبا ، دوست ،

 

 

          روح هستی با اوست !

 

 

 

 

    قصه ساده ست ، معما مشمار ،

 

 

                              چشم در راه  بهارم  آری ،

 

 

    چشم در راه بهار ...!

 

 

 

 

     و از بهار آنچنان که شایسته ی انسانهای بهارآفرین است ،

 

         پذیرائی کنید ...

 

 

 

      * سال تمام شد و تو ای تکیه گاه حقیقی بی پناهان عالم نیامدی *

 

 

 

 

     اگر زمستان بگوید: "من بهار را در دل  خویش دارم" چه کسی حرف او را باور خواهد کرد؟

 

 

 

|+|

کوچه های بی خدایی ...

 

نامرد

 

 

آنان که نامردن ایمان می فروشند

 

 

 

ایمان برای لقمه ای نان می فروشند

 

 

 

آنان که در پس کوچه های بی خدایی

 

 

 

با دست های هرزه قرآن می فروشند

 

 

 

یک عمر نام پاک آدم رویشان است

 

 

 

اما خدا را هم به شیطان می فروشند

 

 

 

مادر برایم گریه کن مردان نامرد

 

 

 

خون می خورند ونعش انسان می فروشند

 

 

 

با چشمان خود ببین این  نارفیقان

 

 

 

عشق این جواهر را چه ارزان می فروشند

 

 

 

وقتی زمین پر می شود از بی خدایی

 

 

 

مردم برای سفره ایمان می فروشند.

 

 

                       **********

 

 

آخرین منزل چو خاک تیره گشت

تیره بختید اَر من و مائی کنید.

 

 

 

|+|

منتظر نباش ...

 

آینه

 

 

 

آینه گفت:

 

 

                 چرا دیر کرد؟

 

 

                                       نکند دل دیگری را اسیرکرد؟!

 

 

گفتم: او فقط اسیر من است!!!

 

 

                    امروزهوا سرداست،شاید موعد قرار تغییرکرده است؟!؟

 

 

خندید به سادگی ام آینه و گفت:

 

 

                                     احساس پاک تو را زنجیر کرده؟1؟

 

 

گفتم:از عشق من چنین سخن مگو ...

 

 

                             گفت: خوابی! سالهاست دیر کرده!!!

 

 

درآینه به خود نگاه می کنم ...

 

                          

                                    آه ... عشق او عجب مرا پیر کرده!!!

 

راست گفت آینه ،

 

 

                    منتظر نباش ...

 

 

                                             او برای همیشه دیر کرده!!!

 

 

 

 

 

 

 

                         ღღღღღღღ

 

 

 

 

بعد از اين بابی کسی خو می کنم

 

طالعم شوم است باور می کنم .

 

 

|+|

تو می آیی...

 

 

تو می آیی

 

              می دانم که می آیی

 

تو را دیشب از لحن عجیب بغض هایم خوب فهمیدم

 

تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم سیر نوشیدم

 

تو می آیی

 

             می دانم که می آیی

 

و بر ایهام یک بودن، نگین آبی احساس می بندی

 

و از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی

 

مرا بر نبض پر کار شکفتن می نشانی

 

تو می آیی،

 

              خوب می دانم

 

که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید.

 

میان قاصدک هایی که از من تا نهایت دور می شد.

 

تو می آیی

 

و من را از نگاه سرد آیینه شبیه دفتری از جنس یک پروانه

 

میان گرمی دستان پر مهرت دوباره، باز می گیری

 

شبیه حجم بوئیدن مطبوع از آواز اقاقی های سرگردان

 

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان

 

دوباره خوب فهمیدم

 

تو می آیی

 

             خوب میدانم که می آیی

 

و من را در حریم امن چشمانت به آرامش

 

به فردایی پر از شوق تپش های مقدس می رسانی.

 

تو می آیی

 

            خوب می دانم

 

                              که می آیی .

   

 

 

 

|+|

مرگ

 

من چیستم ؟